nandini00
Favoured Frenzy
കാലം ചെയ്ത പ്രണയങ്ങൾ
പൂക്കളെപ്പോലെയല്ല...
ഒരൊറ്റ ഋതുവിൽ വിരിഞ്ഞ്
കൊഴിഞ്ഞുപോകാൻ.
അവ വേരുകൾ പോലെ...
കാണാനാകാതെ
ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ
പിടിമുറുക്കി നിൽക്കും.
അകന്നുപോയ വഴികളിലും
പരിചിതമായൊരു കാൽപ്പാടിന്റെ
ശബ്ദം കേൾക്കാറുണ്ട്...
മറന്നുവെന്ന് പറയുന്ന
ഓരോ പുഞ്ചിരിക്കുള്ളിലും,
പറയാതെ സൂക്ഷിച്ച
ഒരു വേദനയുടെ
നിശ്ശബ്ദമുണ്ട്.
ഒരു മഴ പെയ്താൽ
അവയുടെ ഓർമ്മകൾ നനയും...
ഒരു കാറ്റ് വീശിയാൽ
അവയുടെ ഗന്ധം
മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോകും.
ഒരു പാട്ട് കേട്ടാൽ
അടച്ചുവെച്ച അധ്യായങ്ങൾ
വീണ്ടും തുറക്കും...
ചില സന്ധ്യകൾ
പഴയ നിഴലുകളെ
വീണ്ടും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരും.
ചില രാത്രികൾ
ഉറക്കത്തേക്കാൾ
ഓർമ്മകളെ ചേർത്തുപിടിക്കും.
കാലം ദൂരങ്ങൾ സമ്മാനിക്കും...
വിധി വേർപാടുകൾ എഴുതും...
എന്നിട്ടും
ഹൃദയം ചില പേരുകളെ
വിളിക്കുന്നത് നിർത്തില്ല.
കാരണം...
സ്നേഹം ഒരിക്കലും
വാക്കുകളിൽ മാത്രം ജീവിച്ചിരുന്നില്ല...
അത് ജീവിച്ചത്
നോട്ടങ്ങളിൽ,
മൗനങ്ങളിൽ,
കാത്തിരിപ്പുകളിൽ,
തിരിച്ചുകിട്ടാത്ത നിമിഷങ്ങളിൽ.
ചില പ്രണയങ്ങൾ
കൈവിടപ്പെടും...
പക്ഷേ
ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന്
ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകില്ല.
അതുകൊണ്ടാണ്...
കാലം ചെയ്ത പ്രണയങ്ങൾ
അവസാനിക്കാത്ത കവിതകളാകുന്നത്.
അവ വായിക്കുന്നത് കണ്ണുകളല്ല...
ഓർമ്മകളാണ്...
അവയ്ക്ക് അവസാനവരിയില്ല...
കാരണം അവയെ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്
ഇന്നും കാലം തന്നെയാണ്...
പൂക്കളെപ്പോലെയല്ല...
ഒരൊറ്റ ഋതുവിൽ വിരിഞ്ഞ്
കൊഴിഞ്ഞുപോകാൻ.
അവ വേരുകൾ പോലെ...
കാണാനാകാതെ
ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ
പിടിമുറുക്കി നിൽക്കും.
അകന്നുപോയ വഴികളിലും
പരിചിതമായൊരു കാൽപ്പാടിന്റെ
ശബ്ദം കേൾക്കാറുണ്ട്...
മറന്നുവെന്ന് പറയുന്ന
ഓരോ പുഞ്ചിരിക്കുള്ളിലും,
പറയാതെ സൂക്ഷിച്ച
ഒരു വേദനയുടെ
നിശ്ശബ്ദമുണ്ട്.
ഒരു മഴ പെയ്താൽ
അവയുടെ ഓർമ്മകൾ നനയും...
ഒരു കാറ്റ് വീശിയാൽ
അവയുടെ ഗന്ധം
മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോകും.
ഒരു പാട്ട് കേട്ടാൽ
അടച്ചുവെച്ച അധ്യായങ്ങൾ
വീണ്ടും തുറക്കും...
ചില സന്ധ്യകൾ
പഴയ നിഴലുകളെ
വീണ്ടും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരും.
ചില രാത്രികൾ
ഉറക്കത്തേക്കാൾ
ഓർമ്മകളെ ചേർത്തുപിടിക്കും.
കാലം ദൂരങ്ങൾ സമ്മാനിക്കും...
വിധി വേർപാടുകൾ എഴുതും...
എന്നിട്ടും
ഹൃദയം ചില പേരുകളെ
വിളിക്കുന്നത് നിർത്തില്ല.
കാരണം...
സ്നേഹം ഒരിക്കലും
വാക്കുകളിൽ മാത്രം ജീവിച്ചിരുന്നില്ല...
അത് ജീവിച്ചത്
നോട്ടങ്ങളിൽ,
മൗനങ്ങളിൽ,
കാത്തിരിപ്പുകളിൽ,
തിരിച്ചുകിട്ടാത്ത നിമിഷങ്ങളിൽ.
ചില പ്രണയങ്ങൾ
കൈവിടപ്പെടും...
പക്ഷേ
ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന്
ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകില്ല.
അതുകൊണ്ടാണ്...
കാലം ചെയ്ത പ്രണയങ്ങൾ
അവസാനിക്കാത്ത കവിതകളാകുന്നത്.
അവ വായിക്കുന്നത് കണ്ണുകളല്ല...
ഓർമ്മകളാണ്...
അവയ്ക്ക് അവസാനവരിയില്ല...
കാരണം അവയെ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്
ഇന്നും കാലം തന്നെയാണ്...
