.
ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ വെറുതെ ചിന്തിക്കാറുണ്ട്... ഇനിയൊരിക്കൽ കൂടി നിന്നെ കണ്ടുമുട്ടിയാൽ എങ്ങനെയായിരിക്കും എന്ന്.
കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ മാഞ്ഞുപോകുന്ന ഒരു സ്വപ്നത്തിലല്ല... മറ്റൊരു ജന്മത്തിലുമല്ല... ഈ ജീവിതത്തിൽ തന്നെ. ഒരൊറ്റ വട്ടമെങ്കിലും നിന്നെ വീണ്ടും കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കാറുണ്ട്.
എനിക്ക് വലിയ ആഗ്രഹങ്ങളൊന്നുമില്ല. നിന്റെയടുത്ത് കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദമായി ഇരിക്കണം. എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ആ ശബ്ദം ഒന്നുകൂടി കേൾക്കണം. നീ പടിയിറങ്ങിപ്പോയതിന് ശേഷം ശൂന്യമായ എന്റെ ദിനങ്ങളെക്കുറിച്ച് നിന്നോട് പറയണം. നീയില്ലാത്ത ലോകത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കാൻ പഠിച്ചതിനെക്കുറിച്ച്, അത്രമേൽ പ്രിയപ്പെട്ടതൊന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ ഭാരത്തെക്കുറിച്ച്... എല്ലാം നിന്നോട് പറയണം.
ഓരോ തവണയും നിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ കൊതിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ എത്രമാത്രം നിയന്ത്രിച്ചുവെന്ന് പറയണം. ഇന്നും ചുറ്റുമുള്ളതെല്ലാം നിന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാറുണ്ടെന്ന് പറയണം. പെയ്യാനൊരുങ്ങി നിൽക്കുന്ന മഴയോ, നമ്മൾ കേട്ടിരുന്ന പഴയൊരു പാട്ടോ, പരിചിതമായ ഒരു വഴിയോരമോ മതി... നീ വീണ്ടും ഒരു നേർത്ത നോവായി എന്റെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് നടന്നു വരും.
പക്ഷേ... എനിക്കിനിയൊരു രണ്ടാമൂഴം വേണ്ട. പാതിവഴിയിൽ നിർത്തിയ നമ്മുടെ കഥ തിരുത്തിയെഴുതണമെന്നും എനിക്കില്ല. കാരണം, ചില കഥകൾ എത്രമേൽ നൊമ്പരപ്പെടുത്തിയാലും, അപൂർണ്ണമായിരിക്കുമ്പോഴാണ് അതിന് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭംഗിയുള്ളത്.
ഇനിയൊരിക്കൽ കൂടി നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടിയാൽ, എനിക്കൊരൊറ്റ കാര്യം മാത്രം നിന്നോട് പറയണം: "കാലമെത്ര കൊഴിഞ്ഞു പോയാലും... ജീവിതം എത്ര ദൂരേക്ക് ഒഴുകിയകന്നാലും... എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ ഒരു കോണിൽ, ഞാൻ ഇന്നും നിന്നെ നിശ്ശബ്ദമായി കാത്തുവെച്ചിട്ടുണ്ട്."
അത്രമാത്രം...
പിന്നെ, ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ ഞാൻ നിന്നോട് യാത്ര ചോദിക്കും. കാരണം, ചിലർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് നടന്നകന്നാലും, ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും പടിയിറങ്ങുന്നില്ല. വെറുമൊരു ഓർമ്മയായല്ല, എന്റെ ജീവന്റെ തന്നെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു ഭാഗമായി നീ എന്നും എന്നിലുണ്ടാകും.
.
ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ വെറുതെ ചിന്തിക്കാറുണ്ട്... ഇനിയൊരിക്കൽ കൂടി നിന്നെ കണ്ടുമുട്ടിയാൽ എങ്ങനെയായിരിക്കും എന്ന്.
കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ മാഞ്ഞുപോകുന്ന ഒരു സ്വപ്നത്തിലല്ല... മറ്റൊരു ജന്മത്തിലുമല്ല... ഈ ജീവിതത്തിൽ തന്നെ. ഒരൊറ്റ വട്ടമെങ്കിലും നിന്നെ വീണ്ടും കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കാറുണ്ട്.
എനിക്ക് വലിയ ആഗ്രഹങ്ങളൊന്നുമില്ല. നിന്റെയടുത്ത് കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദമായി ഇരിക്കണം. എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ആ ശബ്ദം ഒന്നുകൂടി കേൾക്കണം. നീ പടിയിറങ്ങിപ്പോയതിന് ശേഷം ശൂന്യമായ എന്റെ ദിനങ്ങളെക്കുറിച്ച് നിന്നോട് പറയണം. നീയില്ലാത്ത ലോകത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കാൻ പഠിച്ചതിനെക്കുറിച്ച്, അത്രമേൽ പ്രിയപ്പെട്ടതൊന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ ഭാരത്തെക്കുറിച്ച്... എല്ലാം നിന്നോട് പറയണം.
ഓരോ തവണയും നിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ കൊതിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ എത്രമാത്രം നിയന്ത്രിച്ചുവെന്ന് പറയണം. ഇന്നും ചുറ്റുമുള്ളതെല്ലാം നിന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാറുണ്ടെന്ന് പറയണം. പെയ്യാനൊരുങ്ങി നിൽക്കുന്ന മഴയോ, നമ്മൾ കേട്ടിരുന്ന പഴയൊരു പാട്ടോ, പരിചിതമായ ഒരു വഴിയോരമോ മതി... നീ വീണ്ടും ഒരു നേർത്ത നോവായി എന്റെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് നടന്നു വരും.
പക്ഷേ... എനിക്കിനിയൊരു രണ്ടാമൂഴം വേണ്ട. പാതിവഴിയിൽ നിർത്തിയ നമ്മുടെ കഥ തിരുത്തിയെഴുതണമെന്നും എനിക്കില്ല. കാരണം, ചില കഥകൾ എത്രമേൽ നൊമ്പരപ്പെടുത്തിയാലും, അപൂർണ്ണമായിരിക്കുമ്പോഴാണ് അതിന് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭംഗിയുള്ളത്.
ഇനിയൊരിക്കൽ കൂടി നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടിയാൽ, എനിക്കൊരൊറ്റ കാര്യം മാത്രം നിന്നോട് പറയണം: "കാലമെത്ര കൊഴിഞ്ഞു പോയാലും... ജീവിതം എത്ര ദൂരേക്ക് ഒഴുകിയകന്നാലും... എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ ഒരു കോണിൽ, ഞാൻ ഇന്നും നിന്നെ നിശ്ശബ്ദമായി കാത്തുവെച്ചിട്ടുണ്ട്."
അത്രമാത്രം...
പിന്നെ, ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ ഞാൻ നിന്നോട് യാത്ര ചോദിക്കും. കാരണം, ചിലർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് നടന്നകന്നാലും, ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും പടിയിറങ്ങുന്നില്ല. വെറുമൊരു ഓർമ്മയായല്ല, എന്റെ ജീവന്റെ തന്നെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു ഭാഗമായി നീ എന്നും എന്നിലുണ്ടാകും.
.
