harrycane287
Active Ranker
ഒരു തുള്ളി പെയ്തു തോർന്ന മഴ പോലെ,
മനസ്സിന്റെ കോണിലൊരു മൗനം ബാക്കി...
ആൾക്കൂട്ടത്തിൻ ആരവങ്ങൾക്കിടയിലും,
ഞാൻ എന്നിലേക്ക് തന്നെ ചുരുങ്ങുന്നു.
പറയാൻ ബാക്കിവെച്ച വാക്കുകളൊക്കെയും,
തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങുന്ന നോവായി മാറി...
നിഴലുകൾ പോലും വഴിപിരിഞ്ഞു പോകെ,
ഞാൻ എന്റെ നിശബ്ദതയെ പ്രണയിച്ചു.
ചുറ്റും ഇരുളും ചുവരുകളും മാത്രം,
ഓർമ്മകൾ ചിറകടിച്ചകലുന്ന കാലം...
തനിച്ചാണെന്നു തോന്നുമ്പോഴൊക്കെയും,
എന്റെ ശ്വാസം മാത്രമെനിക്ക് കൂട്ട്.
അസ്തമയ സൂര്യൻ മടങ്ങുന്ന യാമത്തിൽ,
ഏകാന്തതയൊരു കവിതയായ് വിരിയുന്നു...
ആരും കാണാത്ത ഈ ആത്മനൊമ്പരം,
എന്റെ മാത്രം ലോകത്തെ ചായമാക്കുന്നു!
മനസ്സിന്റെ കോണിലൊരു മൗനം ബാക്കി...
ആൾക്കൂട്ടത്തിൻ ആരവങ്ങൾക്കിടയിലും,
ഞാൻ എന്നിലേക്ക് തന്നെ ചുരുങ്ങുന്നു.
പറയാൻ ബാക്കിവെച്ച വാക്കുകളൊക്കെയും,
തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങുന്ന നോവായി മാറി...
നിഴലുകൾ പോലും വഴിപിരിഞ്ഞു പോകെ,
ഞാൻ എന്റെ നിശബ്ദതയെ പ്രണയിച്ചു.
ചുറ്റും ഇരുളും ചുവരുകളും മാത്രം,
ഓർമ്മകൾ ചിറകടിച്ചകലുന്ന കാലം...
തനിച്ചാണെന്നു തോന്നുമ്പോഴൊക്കെയും,
എന്റെ ശ്വാസം മാത്രമെനിക്ക് കൂട്ട്.
അസ്തമയ സൂര്യൻ മടങ്ങുന്ന യാമത്തിൽ,
ഏകാന്തതയൊരു കവിതയായ് വിരിയുന്നു...
ആരും കാണാത്ത ഈ ആത്മനൊമ്പരം,
എന്റെ മാത്രം ലോകത്തെ ചായമാക്കുന്നു!
