harrycane287
Wellknown Ace
തീരത്ത് അലതല്ലുന്ന തിരമാലകൾക്ക് അന്ന് പതിവിലും വേഗതയുണ്ടായിരുന്നു. അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് പടർന്ന ആകാശത്തിനുകീഴിൽ, മാധവ് അവളെയും കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
മീര വരുമെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു. കാരണം, അവരുടെ പ്രണയം കേവലം വാക്കുകളിൽ ഒതുങ്ങുന്ന ഒന്നായിരുന്നില്ല; അത് രണ്ട് ആത്മാക്കളുടെ തീക്ഷ്ണമായ ദാഹമായിരുന്നു.
അവൾ നടന്നുച്ചെല്ലുമ്പോൾ കാറ്റ് അവളുടെ മുടിയിഴകളെ വല്ലാതെ ഉലയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാധവിന്റെ അരികിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയവും, അതിനേക്കാളേറെ അവനെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയവും കലർന്ന ഒരു ആവേശം നിഴലിച്ചിരുന്നു.
"നീ ഒരുപാട് വൈകി, മീരാ..." അവൻ അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തുകൊണ്ട് മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
"നിന്നിലേക്കുള്ള ദൂരമാണ് മാധവ്, എപ്പോഴും എന്നെ വൈകിപ്പിക്കുന്നത്. പക്ഷേ, എന്റെ ഓരോ ശ്വാസവും നിന്നിലേക്ക് മാത്രമാണ് ഓടിയെത്താറുള്ളത്," മീര അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
അവളുടെ വാക്കുകളിലെ ചൂട് മാധവനെ ഉണർത്തി. ചുറ്റുമുള്ള ലോകം അവർക്ക് മുന്നിൽ ഇല്ലാതായി. കടലിന്റെ ഇരമ്പൽ അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾക്ക് താളമായി മാറി. അവൻ അവളെ കൂടുതൽ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അത് വെറുമൊരു കെട്ടിപ്പിടുത്തമായിരുന്നില്ല, പരസ്പരം ഇല്ലാതാകാൻ വെമ്പുന്ന രണ്ട് നദികൾ ഒടുവിൽ കടലിൽ ചെന്നുചേരുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു ലയനമായിരുന്നു.
അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ നെറ്റിയിലും കണ്ണുകളിലും ഒടുവിൽ അധരങ്ങളിലും അമർന്നു. ആ ചുംബനത്തിൽ കടലിന്റെ ഉപ്പുരസവും പ്രണയത്തിന്റെ മധുരവും ഒരുപോലെ കലർന്നിരുന്നു. ആ നിമിഷം, അവർ തമ്മിൽ വേർതിരിക്കാനാവാത്തവിധം ഒന്നായി മാറി.
സൂര്യൻ പൂർണ്ണമായും കടലിൽ താഴ്ന്നുപോയിരുന്നു. എങ്കിലും അവരുടെ ഉള്ളിലെ പ്രണയത്തിന്റെ അഗ്നി ആ ഇരുട്ടിനെപ്പോലും പ്രകാശിപ്പിച്ചു. പരസ്പരം കൈകോർത്ത്, ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടാതെ അവർ ആ തീരത്തിരുന്നു. കാരണം, തീവ്രമായ പ്രണയത്തിന് ഭാഷയുടെ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു; പരസ്പരം തൊട്ടറിയുന്ന ആ ശ് Dedication (സമർപ്പണം) മാത്രം മതിയായിരുന്നു
മീര വരുമെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു. കാരണം, അവരുടെ പ്രണയം കേവലം വാക്കുകളിൽ ഒതുങ്ങുന്ന ഒന്നായിരുന്നില്ല; അത് രണ്ട് ആത്മാക്കളുടെ തീക്ഷ്ണമായ ദാഹമായിരുന്നു.
ആ കൂടിക്കാഴ്ച
അവൾ നടന്നുച്ചെല്ലുമ്പോൾ കാറ്റ് അവളുടെ മുടിയിഴകളെ വല്ലാതെ ഉലയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാധവിന്റെ അരികിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയവും, അതിനേക്കാളേറെ അവനെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയവും കലർന്ന ഒരു ആവേശം നിഴലിച്ചിരുന്നു.
"നീ ഒരുപാട് വൈകി, മീരാ..." അവൻ അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തുകൊണ്ട് മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
"നിന്നിലേക്കുള്ള ദൂരമാണ് മാധവ്, എപ്പോഴും എന്നെ വൈകിപ്പിക്കുന്നത്. പക്ഷേ, എന്റെ ഓരോ ശ്വാസവും നിന്നിലേക്ക് മാത്രമാണ് ഓടിയെത്താറുള്ളത്," മീര അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
പ്രണയത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണത
അവളുടെ വാക്കുകളിലെ ചൂട് മാധവനെ ഉണർത്തി. ചുറ്റുമുള്ള ലോകം അവർക്ക് മുന്നിൽ ഇല്ലാതായി. കടലിന്റെ ഇരമ്പൽ അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾക്ക് താളമായി മാറി. അവൻ അവളെ കൂടുതൽ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അത് വെറുമൊരു കെട്ടിപ്പിടുത്തമായിരുന്നില്ല, പരസ്പരം ഇല്ലാതാകാൻ വെമ്പുന്ന രണ്ട് നദികൾ ഒടുവിൽ കടലിൽ ചെന്നുചേരുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു ലയനമായിരുന്നു.
അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ നെറ്റിയിലും കണ്ണുകളിലും ഒടുവിൽ അധരങ്ങളിലും അമർന്നു. ആ ചുംബനത്തിൽ കടലിന്റെ ഉപ്പുരസവും പ്രണയത്തിന്റെ മധുരവും ഒരുപോലെ കലർന്നിരുന്നു. ആ നിമിഷം, അവർ തമ്മിൽ വേർതിരിക്കാനാവാത്തവിധം ഒന്നായി മാറി.
അനശ്വരമായ ഓർമ്മ
സൂര്യൻ പൂർണ്ണമായും കടലിൽ താഴ്ന്നുപോയിരുന്നു. എങ്കിലും അവരുടെ ഉള്ളിലെ പ്രണയത്തിന്റെ അഗ്നി ആ ഇരുട്ടിനെപ്പോലും പ്രകാശിപ്പിച്ചു. പരസ്പരം കൈകോർത്ത്, ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടാതെ അവർ ആ തീരത്തിരുന്നു. കാരണം, തീവ്രമായ പ്രണയത്തിന് ഭാഷയുടെ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു; പരസ്പരം തൊട്ടറിയുന്ന ആ ശ് Dedication (സമർപ്പണം) മാത്രം മതിയായിരുന്നു
