.
ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും ഞാൻ ആദ്യം തുറക്കുന്നത് എന്റെ മുറിയിലെ ജനാലയല്ല, മറിച്ച് നിന്നിലേക്കുള്ള എന്റെ മനസ്സിന്റെ ജാലകമാണ്. അവിടെയാണ് എന്റെ ഓരോ ദിവസവും ജനിക്കുന്നത്.
പുലർച്ചെ ആ ജാലകം തുറക്കുമ്പോൾ, ആദ്യത്തെ സൂര്യകിരണത്തിനൊപ്പം നിന്റെ ചിരിയാണ് എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങുന്നത്. മഞ്ഞുതുള്ളി വീണ പൂവ് പോലെ ശുദ്ധമായ നിന്റെ ആ മുഖം. ഉറക്കച്ചടവോടെ നീ മുടി കോതി ഒതുക്കുന്നതും, പാതി വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ എന്നെ നോക്കുന്നതും ഞാൻ അവിടെ കാണുന്നു. കാറ്റിൽ ഒഴുകി വരുന്ന മഞ്ഞുകണങ്ങൾക്ക് പോലും നിന്റെ ഗന്ധമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നും.
വെയിൽ മുറുകുന്ന പകൽ നേരങ്ങളിൽ, തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ശ്വാസം മുട്ടുമ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും ആ ജാലകത്തിനരികിലെത്തും. അവിടെ നീ ശാന്തമായി ഇരിക്കുന്നുണ്ടാകും. നിന്റെ കുസൃതികളും, ഇടയ്ക്കുള്ള ആ കൊച്ചു പിണക്കങ്ങളും, എന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന നിന്റെ വാക്കുകളും ഒരു തണുത്ത കാറ്റായി വന്ന് എന്നെ തലോടും. ലോകം എത്ര ബഹളമയമായാലും ആ ജാലകത്തിനപ്പുറം നിന്റെ കൂടെയുള്ള ഒരു ശാന്തമായ തീരത്താണ് ഞാൻ.
സന്ധ്യ മയങ്ങുമ്പോൾ ആ ജാലകത്തിലൂടെ ഞാൻ കാണുന്നത് നിന്റെ കണ്ണുകളിലെ പ്രണയമാണ്. അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് നിന്റെ കവിളുകളിൽ പടരുന്നത് പോലെ... ഒന്നും മിണ്ടാതെ നമ്മൾ പരസ്പരം നോക്കിയിരിക്കുന്ന ആ നിമിഷം. ആ നേരത്ത് നിന്നിൽ നിന്നൊഴുകുന്ന പ്രണയം ഒരു സംഗീതം പോലെ എന്റെ കാതുകളിൽ അലയടിക്കും.
ഒടുവിൽ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീഴുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ഞാൻ അവസാനമായി ആ ജാലകം തുറക്കും. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അലിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നിന്റെ രൂപം... എന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ച്, എന്റെ ശ്വാസം കേട്ട് നീ ഉറങ്ങുന്നത് ഞാൻ സ്വപ്നം കാണും. നീ നൽകുന്ന ആ സമാധാനത്തിന്റെ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി, നിന്റെ ഓർമ്മകളെ മുറുകെ പിടിച്ചാണ് ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുന്നത്.
എന്റെ ലോകം അവസാനിക്കുന്നത് ഈ ജാലകത്തിനപ്പുറത്താണ്. കാരണം, ഈ ജാലകത്തിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ പൂർണ്ണമായി കാണുന്നത്. നീ മാത്രമുള്ള എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ലോകം!
.
ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും ഞാൻ ആദ്യം തുറക്കുന്നത് എന്റെ മുറിയിലെ ജനാലയല്ല, മറിച്ച് നിന്നിലേക്കുള്ള എന്റെ മനസ്സിന്റെ ജാലകമാണ്. അവിടെയാണ് എന്റെ ഓരോ ദിവസവും ജനിക്കുന്നത്.
പുലർച്ചെ ആ ജാലകം തുറക്കുമ്പോൾ, ആദ്യത്തെ സൂര്യകിരണത്തിനൊപ്പം നിന്റെ ചിരിയാണ് എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങുന്നത്. മഞ്ഞുതുള്ളി വീണ പൂവ് പോലെ ശുദ്ധമായ നിന്റെ ആ മുഖം. ഉറക്കച്ചടവോടെ നീ മുടി കോതി ഒതുക്കുന്നതും, പാതി വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ എന്നെ നോക്കുന്നതും ഞാൻ അവിടെ കാണുന്നു. കാറ്റിൽ ഒഴുകി വരുന്ന മഞ്ഞുകണങ്ങൾക്ക് പോലും നിന്റെ ഗന്ധമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നും.
വെയിൽ മുറുകുന്ന പകൽ നേരങ്ങളിൽ, തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ശ്വാസം മുട്ടുമ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും ആ ജാലകത്തിനരികിലെത്തും. അവിടെ നീ ശാന്തമായി ഇരിക്കുന്നുണ്ടാകും. നിന്റെ കുസൃതികളും, ഇടയ്ക്കുള്ള ആ കൊച്ചു പിണക്കങ്ങളും, എന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന നിന്റെ വാക്കുകളും ഒരു തണുത്ത കാറ്റായി വന്ന് എന്നെ തലോടും. ലോകം എത്ര ബഹളമയമായാലും ആ ജാലകത്തിനപ്പുറം നിന്റെ കൂടെയുള്ള ഒരു ശാന്തമായ തീരത്താണ് ഞാൻ.
സന്ധ്യ മയങ്ങുമ്പോൾ ആ ജാലകത്തിലൂടെ ഞാൻ കാണുന്നത് നിന്റെ കണ്ണുകളിലെ പ്രണയമാണ്. അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് നിന്റെ കവിളുകളിൽ പടരുന്നത് പോലെ... ഒന്നും മിണ്ടാതെ നമ്മൾ പരസ്പരം നോക്കിയിരിക്കുന്ന ആ നിമിഷം. ആ നേരത്ത് നിന്നിൽ നിന്നൊഴുകുന്ന പ്രണയം ഒരു സംഗീതം പോലെ എന്റെ കാതുകളിൽ അലയടിക്കും.
ഒടുവിൽ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീഴുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ഞാൻ അവസാനമായി ആ ജാലകം തുറക്കും. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അലിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നിന്റെ രൂപം... എന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ച്, എന്റെ ശ്വാസം കേട്ട് നീ ഉറങ്ങുന്നത് ഞാൻ സ്വപ്നം കാണും. നീ നൽകുന്ന ആ സമാധാനത്തിന്റെ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി, നിന്റെ ഓർമ്മകളെ മുറുകെ പിടിച്ചാണ് ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുന്നത്.
എന്റെ ലോകം അവസാനിക്കുന്നത് ഈ ജാലകത്തിനപ്പുറത്താണ്. കാരണം, ഈ ജാലകത്തിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ പൂർണ്ണമായി കാണുന്നത്. നീ മാത്രമുള്ള എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ലോകം!
.
