nandini00
Wellknown Ace
മഴ നനഞ്ഞ വഴിയരികിൽ കുടയില്ലാതെ നിന്നിരുന്ന ഒരാൾ
എല്ലാവരും മഴയിൽ നിന്ന് ഓടുമ്പോൾ, അവൻ മാത്രം മഴയെ നോക്കി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു
പിന്നീട് അവൻ എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ പേജുകളിലും ചെറുതായി എഴുതപ്പെട്ട ഒരു വരിയായി മാറുമെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല
ഞാൻ അധികം സംസാരിക്കുന്ന ആളല്ല
ചിരിയേക്കാൾ നിശബ്ദതയെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവൾ
എന്നാൽ അവൻ അടുത്തുണ്ടാകുമ്പോൾ എന്റെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് പോലും ഒരു സംഗീതമുണ്ടായിരുന്നു
ഓരോ ദിവസവും അവനെ കാണാൻ ഞാൻ പുതിയ കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തി
ലൈബ്രറിയിൽ ഒരു പുസ്തകം തിരയുന്ന നടിപ്പ്
കാന്റീനിൽ ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ചായ പോലും വാങ്ങുക
വൈകുന്നേരത്തെ ആൽമരത്തിന്റെ തണലിൽ അഞ്ച് മിനിറ്റ് കൂടുതൽ നിൽക്കുക
അവൻ ഒരിക്കലും ചോദിച്ചില്ല, "നീ എന്നെ കാത്തിരിക്കുകയാണോ"
ഞാനും ഒരിക്കലും പറഞ്ഞതുമില്ല
കാരണം ചില പ്രണയങ്ങൾ പറയാതെ തന്നെ ജീവിക്കാൻ പഠിച്ചവയാണ്
ഒരു ദിവസം അവൻ പറഞ്ഞു,
"ഞാൻ നാളെ ഇവിടെ ഉണ്ടാകില്ല"
ഒരു സാധാരണ വാചകമായിരുന്നു അത്
പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ലോകം മുഴുവൻ തകർന്നുവീണു
കരയണമെന്ന് തോന്നി
ഓടി ചെന്നു കൈ പിടിക്കണമെന്ന് തോന്നി
പക്ഷേ ഞാൻ ചിരിച്ചു
"എല്ലാവർക്കും പോകേണ്ട വഴികളുണ്ടല്ലോ"
അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു
അവൻ പോയ ശേഷം, ആൽമരത്തിന്റെ ഇലകൾ പോലും എന്നെ നോക്കി മിണ്ടാതിരിക്കുന്നതായി തോന്നി
ഇന്ന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു
ഞാൻ ജനലരികിൽ നിന്ന് മഴ കാണുന്നു
ഓരോ മഴത്തുള്ളിയിലും അവന്റെ ചിരി ഞാൻ കേൾക്കാറുണ്ട്
ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയി
പക്ഷേ ചില മനുഷ്യർ മുന്നോട്ട് പോകുന്നില്ല
അവർ നമ്മുടെ ഓർമ്മകളുടെ പൂന്തോട്ടത്തിൽ എന്നും വിരിഞ്ഞുനിൽക്കും
അതുകൊണ്ടാവാം ഇന്നും മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെ ചിരിക്കുന്നത്
ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ പറയും,
"മഴയെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്"
പക്ഷേ സത്യം അതല്ല
മഴയിൽ ഒരിക്കൽ ചിരിച്ചുനിന്ന ഒരാളെ ഇന്നും ഞാൻ മറന്നിട്ടില്ല
എല്ലാവരും മഴയിൽ നിന്ന് ഓടുമ്പോൾ, അവൻ മാത്രം മഴയെ നോക്കി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു
പിന്നീട് അവൻ എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ പേജുകളിലും ചെറുതായി എഴുതപ്പെട്ട ഒരു വരിയായി മാറുമെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല
ഞാൻ അധികം സംസാരിക്കുന്ന ആളല്ല
ചിരിയേക്കാൾ നിശബ്ദതയെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവൾ
എന്നാൽ അവൻ അടുത്തുണ്ടാകുമ്പോൾ എന്റെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് പോലും ഒരു സംഗീതമുണ്ടായിരുന്നു
ഓരോ ദിവസവും അവനെ കാണാൻ ഞാൻ പുതിയ കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തി
ലൈബ്രറിയിൽ ഒരു പുസ്തകം തിരയുന്ന നടിപ്പ്
കാന്റീനിൽ ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ചായ പോലും വാങ്ങുക
വൈകുന്നേരത്തെ ആൽമരത്തിന്റെ തണലിൽ അഞ്ച് മിനിറ്റ് കൂടുതൽ നിൽക്കുക
അവൻ ഒരിക്കലും ചോദിച്ചില്ല, "നീ എന്നെ കാത്തിരിക്കുകയാണോ"
ഞാനും ഒരിക്കലും പറഞ്ഞതുമില്ല
കാരണം ചില പ്രണയങ്ങൾ പറയാതെ തന്നെ ജീവിക്കാൻ പഠിച്ചവയാണ്
ഒരു ദിവസം അവൻ പറഞ്ഞു,
"ഞാൻ നാളെ ഇവിടെ ഉണ്ടാകില്ല"
ഒരു സാധാരണ വാചകമായിരുന്നു അത്
പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ലോകം മുഴുവൻ തകർന്നുവീണു
കരയണമെന്ന് തോന്നി
ഓടി ചെന്നു കൈ പിടിക്കണമെന്ന് തോന്നി
പക്ഷേ ഞാൻ ചിരിച്ചു
"എല്ലാവർക്കും പോകേണ്ട വഴികളുണ്ടല്ലോ"
അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു
അവൻ പോയ ശേഷം, ആൽമരത്തിന്റെ ഇലകൾ പോലും എന്നെ നോക്കി മിണ്ടാതിരിക്കുന്നതായി തോന്നി
ഇന്ന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു
ഞാൻ ജനലരികിൽ നിന്ന് മഴ കാണുന്നു
ഓരോ മഴത്തുള്ളിയിലും അവന്റെ ചിരി ഞാൻ കേൾക്കാറുണ്ട്
ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയി
പക്ഷേ ചില മനുഷ്യർ മുന്നോട്ട് പോകുന്നില്ല
അവർ നമ്മുടെ ഓർമ്മകളുടെ പൂന്തോട്ടത്തിൽ എന്നും വിരിഞ്ഞുനിൽക്കും
അതുകൊണ്ടാവാം ഇന്നും മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെ ചിരിക്കുന്നത്
ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ പറയും,
"മഴയെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്"
പക്ഷേ സത്യം അതല്ല
മഴയിൽ ഒരിക്കൽ ചിരിച്ചുനിന്ന ഒരാളെ ഇന്നും ഞാൻ മറന്നിട്ടില്ല
