nandini00
Newbie
ചിലപ്പോഴൊക്കെ ജീവിതം നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ അല്ല, പകരം സാവധാനത്തിൽ വിട്ടുനിൽക്കാൻ ആണ്. സ്വയം വേദനിച്ചാലും, മറ്റൊരാളുടെ മനസിൽ ഒരു ചെറിയ മുറിവുപോലും ഉണ്ടാക്കാതിരിക്കാൻ നമ്മൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ആ പടിയിറക്കം… അതാണ് ഏറ്റവും നിശബ്ദമായ ധൈര്യം.
എപ്പോഴോ നമ്മുടെ സാന്നിധ്യം സന്തോഷമായിരുന്ന ഇടങ്ങൾ, ഒരുദിവസം നമ്മളെ കാണുമ്പോൾ അലോസരത അനുഭവപ്പെടുന്ന ഇടങ്ങളായി മാറും. ആ മാറ്റത്തിന്റെ കാരണം നമ്മൾ അറിയണമെന്നില്ല. പക്ഷേ അത് മനസ്സിലാക്കാൻ ഹൃദയം വൈകില്ല. അപ്പോൾ നമ്മൾ ചെയ്യുന്നത് ഒരു പ്രതികാരമല്ല, ഒരു രക്ഷപ്പെടലുമല്ല… അത് ഒരു മാന്യമായ പിന്മാറ്റമാണ്.
ആർക്കും ഒരു ബാധ്യതയോ ശല്യമോ ആകാതെ, ആരുടെയും മനസ്സിൽ ഒരു ഭാരമായി മാറാതെ, നിശബ്ദമായി പിന്മാറുക… അത് സ്നേഹം ഇല്ലാത്തതിനാലല്ല. മറിച്ച്, സ്നേഹം അത്രമേൽ സത്യസന്ധമായതിനാലാണ്.
നമ്മൾ ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഇടങ്ങൾ, നമ്മുടെ അഭാവത്തിൽ കൂടുതൽ മനോഹരമാകുന്നുവെങ്കിൽ… അതിനെ തകർക്കാൻ നമ്മൾ ശ്രമിക്കേണ്ടതില്ല. ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ അഭാവമാണ് അവർക്കുള്ള സമാധാനം. ആ സമാധാനത്തെ ബഹുമാനിക്കുക എന്നത് തന്നെയാണ് നമ്മുടെ അവസാന സ്നേഹം.
കാരണം, സ്നേഹം എല്ലായ്പ്പോഴും ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നതിൽ മാത്രം അല്ല… ചിലപ്പോൾ, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഒരു പടിയിറങ്ങുന്നതിലുമാണ്
എപ്പോഴോ നമ്മുടെ സാന്നിധ്യം സന്തോഷമായിരുന്ന ഇടങ്ങൾ, ഒരുദിവസം നമ്മളെ കാണുമ്പോൾ അലോസരത അനുഭവപ്പെടുന്ന ഇടങ്ങളായി മാറും. ആ മാറ്റത്തിന്റെ കാരണം നമ്മൾ അറിയണമെന്നില്ല. പക്ഷേ അത് മനസ്സിലാക്കാൻ ഹൃദയം വൈകില്ല. അപ്പോൾ നമ്മൾ ചെയ്യുന്നത് ഒരു പ്രതികാരമല്ല, ഒരു രക്ഷപ്പെടലുമല്ല… അത് ഒരു മാന്യമായ പിന്മാറ്റമാണ്.
ആർക്കും ഒരു ബാധ്യതയോ ശല്യമോ ആകാതെ, ആരുടെയും മനസ്സിൽ ഒരു ഭാരമായി മാറാതെ, നിശബ്ദമായി പിന്മാറുക… അത് സ്നേഹം ഇല്ലാത്തതിനാലല്ല. മറിച്ച്, സ്നേഹം അത്രമേൽ സത്യസന്ധമായതിനാലാണ്.
നമ്മൾ ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഇടങ്ങൾ, നമ്മുടെ അഭാവത്തിൽ കൂടുതൽ മനോഹരമാകുന്നുവെങ്കിൽ… അതിനെ തകർക്കാൻ നമ്മൾ ശ്രമിക്കേണ്ടതില്ല. ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ അഭാവമാണ് അവർക്കുള്ള സമാധാനം. ആ സമാധാനത്തെ ബഹുമാനിക്കുക എന്നത് തന്നെയാണ് നമ്മുടെ അവസാന സ്നേഹം.
കാരണം, സ്നേഹം എല്ലായ്പ്പോഴും ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നതിൽ മാത്രം അല്ല… ചിലപ്പോൾ, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഒരു പടിയിറങ്ങുന്നതിലുമാണ്
